Σκόπελος Νησί

  Απόσπασμα απο την Εφημερίδα Βόρειοι Σποράδες – σελίδα 4 – Δεκέμβριος 1973 Του Ι. Ν. ΓΑΛΑΤΣΑΝΟΥ Θρησκευτικές Εορτές του Δεκεμβρίου Εις Σκόπελον. Μονή Προδρόμου << Μέσα στο πέλαγος του κόσμου γυρνώντας σε ακρογιάλια ξένα, Θεϊκό λιμάνι βλέπω εμπρός μου κι’ ελπίδας φως, Χριστέ μου εσένα >>.  Λάμπρος Ζαχαρής Ο Χριστός και η θρησκεία του είναι το θεϊκό λιμάνι της ψυχής, λέει ο ποιητής. Αυτό το νοιώθουμε όμως καλύτερα όταν το καράβι μας φέρει στο λιμάνι του νησιού και πατήσουμε τη γη των πατέρων μας. Ιδίως αυτόν τον μήνα, τον χειμωνιάτικο, λαχταρούμε να ζήσουμε εκεί τις μεγάλες γιορτές, τις χρονιάρες ημέρες, που πουθενά αλλού δεν μπορούμε να τις ευχαριστηθούμε. Αυτό αισθάνεται και ένας άλλος ποιητής όταν γράφει για την εκκλησία του χωριού του: Επισκοπή Σκοπέλου <<Πουθενά πιο μυρωμένο δεν καπνίζει το λιβάνι, πουθενά το καντηλάκι δεν σπιθάει πιο φωτεινό. Την καλή μας εκκλησούλα, όλοι μας εκεί στη μέση Χριστιανοί στην κολυμβήθρα γίναμε κλαψαριστά…....

    Ο Διαμαντής είναι περισσότερο παρατηρητής παρά κοινωνικός, του αρέσει να παρατηρεί τα γεγονότα, τα οποία με την σειρά τους περνούν απο την χαραμάδα της ψυχής του και του μυαλού του, φιλτράρονται, ωριμάζουν και "αναγεννούνται" στην ακουαρέλα με  χρώματα και συναισθήματα. << Η ζωγραφική  είναι ένας τρόπος δημιουργικής εκτόνωσης, ένας τρόπος να ξεφεύγεις απο την πραγματικότητα, που είναι πολλές φορές δύσκολη και στενάχωρη. Με τη ζωγραφική ανοίγονται στο μυαλό νέες δυνατότητες!!>> Ο ίδιος αναφέρει οτι στα έργα του δεν δίνει τίτλους αφού επιθυμεί ο θεατής να είναι ελεύθερος να τα προσεγγίσει χωρίς την κατεύθυνση που συχνά δίνει ένας τίτλος. <<Είχα ένα κατάστημα και η ανάγκη ήταν να διακοσμηθούν οι τοίχοι του. Αυτή ήταν και η στιγμή που ξεκίνησα να ζωγραφίζω ακουαρέλες με θέματα τοπικά, η τοπιογραφία του νησιού μας, κατά κύριο λόγο, με σκοπό να πωλούνται στο κατάστημα αυτό κάθε καλοκαίρι. Αυτό το ξεκίνημα τροφοδότησε όλη την διαδρομή έως σήμερα.>...

Κ α τ ε ρ ί ν α   Κ α ρ α γ ι ά ν ν η Φωτό απο Εφημερίδα Βορειες Σποράδες Το μπουζούκι θεωρείται κατεξοχήν ένα ανδρικό μουσικό μουσικό όργανο,  για την Κατερίνα Καραγιάννη όμως αυτό δεν αποτελεσε καθόλου εμπόδιο στην επιθυμία της να μάθει, να παίξει και να διδάξει. Πρωτοπόρος με επιμονή και υπομονή, ασχολείται επαγγελματικά  με τα μουσικά λαϊκά όργανα με κυριότερο το μπουζούκι και επιπλέον την κιθάρα, το λαούτο και το πιάνο. Η επιρροή..... Η μουσική μου άρεσε από παιδί. Παρατηρούσα την μητέρα μου να παίζει κιθάρα κ μετά να την κρύβει πίσω από τον καναπέ για να μην την φτάσουν τα παιδικά μας χέρια και την χαλάσουμε. Η μουσική..... Μέχρι και τώρα είναι ζωντανή στην μνήμη μου, η εικόνα του εαυτού μου και των αδερφιών μου να καθόμαστε στον καναπέ κρατώντας κιθαρουλες μικρές να  τις γρατζουναμε και  να γελάμε. Ήταν ωραίες εποχές γεμάτες γέλιο, χαρά και παιχνίδια. Μεγαλώνοντας και συγκεκριμένα, όταν ήμουν δώδεκα ετών ξεκίνησα να μαθαίνω  το πρώτο  μου μ...

  Ένα αφιέρωμα που έγραψε με πολλή αγάπη και εκτίμηση, η κόρη του Μάγδα. Ένας φόρος τιμής σ' έναν άνθρωπο, που δεν παρέδωσε ποτέ τα όπλα, αγωνιζόταν σε όλες τις δυσκολίες, έβρισκε λύσεις στα μεγάλα του προβλήματα και πάντα κέρδιζε τη ζωή, βρίσκοντας διεξόδους μέσα απο την αναζήτηση της γνώσης, την τέχνη,  την αγάπη του για τη  θάλασσα και το νησί του την Σκόπελο.  Αντώνιος Δ. Καστάνης, Πλοίαρχος του Εμπορικού Ναυτικού (12 Ιουνίου 1936 - 25 Δεκεμβρίου 2020) Ανήμερα των Χριστουγέννων, ημέρα γιορτινή, έγινε κάτι πολύ ξαφνικό και αναπάντεχο στο νησί της Σκοπέλου. Ο καπετάν Αντώνης, ένας από τους τελευταίους παλιούς καπεταναίους του νησιού μας, έφυγε από κοντά μας και πήγε στην αγκαλιά του Χριστού. Μέσα στην γιορτινή ατμόσφαιρα της ημέρας τον βρήκαν η κόρη και η σύζυγός του πεσμένο στα πρώτα σκαλιά της σκάλας του σπιτιού τους με χτυπημένο το κεφάλι, αιμόφυρτο και αναίσθητο, έχοντας υποστεί ξανά ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο. Μεταφέρθηκε στον Βόλο, όπου δυστυχώς άφησε τη...