Σκόπελος Νησί

Η ΣΚΟΠΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821 Οι Σκοπελίτες ήταν φιλοπάτριδες και τούτο αποδεικνύεται απο την μεγάλη τους συμβολή στην ελληνική επανάσταση του 1821 αλλά και στα προεπαναστατικά κινήματα στην Θεσσαλομαγνησία. Στον αγώνα για την ελευθερία θα δώσουν ενεργό παρόν παρέχοντας όλο το “έχειν” τους για τον ιερό αυτόν σκοπό. Τον Μάϊο του 1821 ζητόυν απο τους Υδραίους να τους στείλουν <<την αναγκαία ύλην εις πόλεμον και εις τροφάς....>> ανταλλάζοντας το κρασί τους και μαζί με τους Σκιαθίτες παρέχουν άσυλο σε 70 χιλιάδες Έλληνες πρόσφυγες απο την Θεσσαλία και την Μακεδονία που κατέφυγαν εδώ ύστερα απο την αποτυχία που είχαν τα απελευθερωτικά κινήματα σε αυτές τις περιοχές. (1) Τα αποτυχημένα κινήματα και οι πρόσφυγες Η Σκόπελος "ματώθηκε"  απο τα επαναστατικά κινήματα των οπλαρχηγών του Ολύμπου και μετά τις αποτυχημένες προσπάθειές τους, έλαβε ενεργό συμμετοχή στην επαναστάση του 1821 θυσιάζοντας το "βιο" της σε πλοία και ναυτικό. Τα χρόνια της επανάστασης εγκ...

  Γράφει η Yona Stamatis  Καθηγήτρια Εθνομουσικολογίας στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις στο Σπρίνγκφιλντ:  Ο Παύλος Βασιλείου (1952-2020) – Όπως τον Γνώρισα Εισαγωγή Είναι λίγες οι γνωριμίες που κάνουμε και μας αλλάζουν την ζωή. Έτσι ήταν η δική μου η γνωριμία με τον κύριο Παύλο Βασιλείου, έναν άνθρωπο που μου έμαθε όχι μόνο για την μουσική, αλλά για ακόμα μεγαλύτερα θέματα: για την καλοσύνη, για την γενναιοδωρία, για την ανθρωπιά. Ο Παύλος ήταν φίλος, μουσικός, και άνθρωπος απ’τους λίγους. Ξεχώριζε απ’ την εξαιρετική του ρεμπέτικη φωνή, απ’το πρωτοποριακό του μαγαζί στην Αθήνα, την «Ρεμπέτικη Ιστορία», και απ’ το πάθος και τον σεβασμό του για το είδος. Παρά τις γνώσεις και το ταλέντο του, ο Παύλος είχε μια ασύγκριτη σεμνότητα η οποία δεν ήταν αποτέλεσμα ιδιοσυγκρασίας, αλλά βασική ιδεολογία ζωής. Θυμάμαι όταν σαν φοιτήτρια από το πανεπιστήμιο του Μίτσιγκαν του πρωτοζήτησα την συναίνεσή του να γράψω το διδακτορικό μου για την καριέρα του. Η απάντησή του ήταν η εξής: «Να...

  Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΤΗ ΣΚΟΠΕΛΟ Η Παναγία η Λιβαδιώτισσα     Η Κυριακή της Ορθοδοξίας στη Σκόπελο είναι μεγάλη γιορτή και νηστεία. Οι Σκοπελίτες, οι οποίοι απο παλιά είχαν έντονο θρησκευτικό συναίσθημα, αλλά και οι Γλωσσώτες εξακολουθούν να τηρούν ένα έθιμο με παλαιοτάτη προέλευση, που ανάγεται στη βυζαντινή εποχή. Παλιά, η μόνη εκκλησία που λειτουργούσε εκείνη την ημέρα ήταν ο “Χριστός”, η μητρόπολη του νησιού. Απο την προηγούμενη λοιπόν πήγαιναν στα εξωκκλήσια και έφερναν τις εικόνες των αγίων. Τις κρατούσαν στα σπίτια και την άλλη μέρα τις πήγαιναν στην εκκλησία.     Εκτός απο τις εικόνες των εξωκκλησίων έφερναν και όποιοι είχαν παλιές δικές τους εικόνες. Συνήθως τις έδιναν να τις κρατούν μικρά παιδάκια φροντίζοντας να τις στολίζουν με δαντέλες ή λουλούδια. Στο “Χριστό” μετέφεραν και τη μεγάλη εικόνα της Παναγίας της Λιβαδιώτισσας, περίφημο έργο του αγιογράφου Αγοραστού του Κρητός (17ο αιώνας). Στη Λιβαδιώτισσα δεν γινόταν καθόλου λειτουργία την Κυριακ...

  Οι Άγιοι Θεόδωροι, που "φανερώνουν" τους γαμπρούς. H  ημέρα γιορτής των Αγίων Θεοδώρων, είχε συνδυαστεί στην Σκόπελο (αλλά και σε πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας) με έθιμα που αφορούν στην ανεύρεση του “γαμπρού” απο τις ανύπαντρες κοπέλες. Όποιοι στο σπίτι τους είχαν Θεόδωρο πήγαιναν στην εκκλησία στάρι, που ο παππάς το μοίραζε στα κορίτσια. Το βράδυ τα κορίτσια έβαζαν το στάρι κάτω απο το μαξιλάρι τους και έλεγαν το παρακάτω τραγούδι: Άη Θόδωρα καλέ μ' και καλέ μ' και ταπεινέ μ' απο την έρημο περνάς και τις μοίρες χαιρετάς βρες και με τη μοίρα μου και διπλά χαιρέτησε την αν κάθεται να σηκωθεί και αν περπατεί να τρέχει και το σταράκ' που σπείραμε ναρθεί μαζί να το θερίσουμε. Στην συνέχεια όποιον άντρα έβλέπαν στον ύπνο τους , αυτόν και θα παντρεύονταν (συνήθως το όνομα είχε σημασία). Μια παραλλαγή του προηγούμενου εθίμου, ήταν να έριχναν το στάρι στη διασταύρωση τρίστρατου δρόμου. Ο άνδρας που θα περνούσε πρώτος, θα ήταν και ο γαμπρός. Άλλες κοπέλες έβαζαν κάτω ...

               Για τις γυναίκες της Σκοπέλου και όλου του κόσμου! Σήμερα 8 Μάρτη και η σκέψη μου ταξιδεύει σε όλες τις γυναίκες πριν απο εμάς, που έζησαν σε άλλες εποχές, αυστηρά ανδροκρατούμενες και αυταρχικές. Στις γυναίκες αυτές, όπως οι γιαγιάδες μας, που μεγάλωσαν σε μια κοινωνία συντηρητική, όπου η δουλειά θεωρούνταν υποτιμητική, η βόλτα στην παραλία απαγορευμένη και τα φορέματα με τα κοντά μανίκια ανήθικα.      Που οι οικογένειές τους, προτιμούσαν να τις αφήσουν ανύπαντρες και γεροντοκόρες παρά να εκπέσουν σε κατώτερη κοινωνική τάξη, που ήταν ολημερίς κλεισμένες μέσα στο σπίτι και δεν είχαν λόγο ούτε για τον άντρα που θα παντρευτούν. Ακόμη όμως και στις παντρεμένες, που κρατούσαν το τιμόνι του νοικοκυριού, που έκαναν τη διαχείρηση των χρημάτων, που φρόντιζαν τα παιδιά, τον άντρα, τους γονείς και τα πεθερικά, που έμεναν μόνες με τα παιδιά όταν ο άντρας ταξίδευε σε μέρη μακρινά. Σήμερα λοιπόν πρέπει να αποτίσω έναν ...

 Και αφού οι μέρες τις αποκριάς το καλούν, ας απολαύσουμε δύο ακόμα τοπικά τραγούδια απο την Μάχη Βλαχάκη Λεμονή και την Αγνή Βλαχάκη Κυρίτση!!!!!!! Τα αδέρφια Γιώργος και Αποστόλης Βλαχάκης Πατήστε πάνω στο βίντεο για να ακούσετε! Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ!!!!!!!!! Και του χρόνου στις πλατείες!!!!!!! Φωτογραφίες : Αρχείο Μάχης Βλαχάκη Λεμονή, Ευλαλίας Ρέκκα Δημιουργία - Επιμέλεια Σπυριδούλα Μπετσάνη